و من چقدر از خودم دورم ،
و من چقدر به خودم نمی رسم
و من چقدر کلافه ام ...
و چرا کسی نیست که ببافد من را به من !
نه محضِ ِ رضایِ من های ِ جدا مانده ام ،
بلکه محض ِ رضای ِ خُدایی که در همین حوالی قدم می زند ...
+ جوانم هنوز ! بگذارید زندگی کنم ...
برچسب:
نویسنده: دانیال رستمی